هوای گلشن یاد ترا بهاری هست

چنان ربود که نگذاشت سجده ام به جبین

سراغ مردمک از چشم ما مگیر و مپرس

خیال خال سیاه تو کرده است کمین

کزو چو شعله توان کرد ناله ها رنگین

چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرم

جراحتی ست که دارد تبسمی نمکین