چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرم

خیال خال سیاه تو کرده است کمین

هوای گلشن یاد ترا بهاری هست

کزو چو شعله توان کرد ناله ها رنگین

جراحتی ست که دارد تبسمی نمکین

به شعله کاری غیرت هزار دوزخ نیست

بسوز هستی ام ، اما به سوی غیر مبین