بسوز هستی ام ، اما به سوی غیر مبین

چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرم

جراحتی ست که دارد تبسمی نمکین

به شعله کاری غیرت هزار دوزخ نیست

به جلوه ات رگ گلدسته بند مژگانم

بهار می چکد اینجا ز دامن گلچین

ز بس به حسرت رنگ حنا گداخته ام