جراحتی ست که دارد تبسمی نمکین

هوای گلشن یاد ترا بهاری هست

کزو چو شعله توان کرد ناله ها رنگین

چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرم

به شعله کاری غیرت هزار دوزخ نیست

بسوز هستی ام ، اما به سوی غیر مبین

به جلوه ات رگ گلدسته بند مژگانم