بلند رفته ای ای ناله ساعتی بنشین

درپن چمن مخور از رنگ و بو فریب نشاط

بجز غبار تو چیزی نمی دمد ز زمین

ز سعی شعله خوش ست آشیان طرازی داغ

به راه حسرت پرواز نام چون طاووس

نشانده ام ز هوس رنگها به زیر نگین

نه عیش دانم و نی غم جز اینقدر دانم