وادی امید بی پایان و فرصت نارسا

غیر شبنم خرمن این گل ندارد خوشه چین

تا وفا از سجده اش عهد درستی بشکند

بر میان زنار باید بستن از خط جبین

می روم بر دوش حسرت چون نگاه واپسین

صد گلستان رنگ دربارست حسن اما چه سود

خانه آیینه ما نیست جز یک گل زمین