می روم بر دوش حسرت چون نگاه واپسین

تا وفا از سجده اش عهد درستی بشکند

بر میان زنار باید بستن از خط جبین

وادی امید بی پایان و فرصت نارسا

صد گلستان رنگ دربارست حسن اما چه سود

خانه آیینه ما نیست جز یک گل زمین

در بساطی کز هوس فکر اقامت کرده ایم