در بساطی کز هوس فکر اقامت کرده ایم

می روم بر دوش حسرت چون نگاه واپسین

صد گلستان رنگ دربارست حسن اما چه سود

خانه آیینه ما نیست جز یک گل زمین

خانه پا در حنا نتوان گرفتن همچو زین

سایه وتمثال هرگز شخص نتواند شدن

نیست هستی جز گمان ، گو پرده بردارد یقین