ای سپند آن به که از وضع خموشی نگذری

نیست هستی جز گمان ، گو پرده بردارد یقین

سربه سنگی آیدت کز خود بری بوی سراغ

می دهد تمثالت از آیینه و نام از نگین

ناله اینجا دور باش سرمه دارد در کمین

با مروت آشنایی نیست اهل حرص را

دیده های دام نبود خانه مردم نشین