ناله اینجا دور باش سرمه دارد در کمین

سربه سنگی آیدت کز خود بری بوی سراغ

می دهد تمثالت از آیینه و نام از نگین

ای سپند آن به که از وضع خموشی نگذری

با مروت آشنایی نیست اهل حرص را

دیده های دام نبود خانه مردم نشین

چون غبار از عجز پیمان خیالی بسته ایم