ز حضور عشرت بیش وکم نه بهشت خواهم و نی ارم

به تو التماسی گریه ام دو سه خنده گل به سر آفرین

سر زلف عربده شانه کن نگهی به فتنه فسانه کن

روش جنون بهانه کن زغبار من سحر آفرین

به خیال داغ تو قانعم تو برای من جگرآفرین

به کمال خالق انس و جان نه زمین رسید و نه آسمان

به صدف کسی چه دهد نشان ز حقیقت گهر آفرین