به کمال خالق انس و جان نه زمین رسید و نه آسمان

روش جنون بهانه کن زغبار من سحر آفرین

ز حضور عشرت بیش وکم نه بهشت خواهم و نی ارم

به خیال داغ تو قانعم تو برای من جگرآفرین

به صدف کسی چه دهد نشان ز حقیقت گهر آفرین

حذر از فضولی وهم و ظن ، تو چه می کند به جهان من

در احولی به هوس مزن ز دو چشم یک نظر آفرین