نوای صور هم مشکل گشاید گوش استغنا

چو زنبور عسل نیشی است در دنبال نوش او

غرور خود سری را چاره دیگر نمی باشد

مگر گردد خیال خاک گشتن عیب پوش او

چه نازم بر دل افسرده و ساز خروش او

زبان بو ی گل جز غنچه بیدل کس نمی فهمد

فغان نازکی دارم اگر افتد به گوش او