مگر گردد خیال خاک گشتن عیب پوش او

نباید بودن از پشت و رخ کار جهان غافل

چو زنبور عسل نیشی است در دنبال نوش او

غرور خود سری را چاره دیگر نمی باشد

نوای صور هم مشکل گشاید گوش استغنا

چه نازم بر دل افسرده و ساز خروش او

زبان بو ی گل جز غنچه بیدل کس نمی فهمد