نباید بودن از پشت و رخ کار جهان غافل

که شد پا در رکاب از صورت پیمانه هوش او

خروشی می کند توفان چه از دانا چه از نادان

جهان خمخانه ای د ارد که این رنگ است جوش او

چو زنبور عسل نیشی است در دنبال نوش او

غرور خود سری را چاره دیگر نمی باشد

مگر گردد خیال خاک گشتن عیب پوش او