که شد پا در رکاب از صورت پیمانه هوش او

چمن جام طرب در جلوه شاخ گلی دارد

که خم گردید از بار سبوی غنچه دوش او

ندانم بوالهوس از گردش ساغر چه پیماید

خروشی می کند توفان چه از دانا چه از نادان

جهان خمخانه ای د ارد که این رنگ است جوش او

نباید بودن از پشت و رخ کار جهان غافل