نه دماغ دیده گشودنی نه سر فسانه شنودنی

دری از نفس نشکافتم که رسم به گرد خرام او

به هوا سری نکشیده ام به نشیمنی نرسیده ام

ز پر شکسته تنیده ام به خیال حلقه دام او

همه را ربوده غنودنی به کنار رحمت عام او

زحسد نمی رسی ای دنی به عروج فطرت بیدلی

تو معلم ملکوت شو که نه ای حریف کلام او