زحسد نمی رسی ای دنی به عروج فطرت بیدلی

ز پر شکسته تنیده ام به خیال حلقه دام او

نه دماغ دیده گشودنی نه سر فسانه شنودنی

همه را ربوده غنودنی به کنار رحمت عام او

تو معلم ملکوت شو که نه ای حریف کلام او