گل به سر امید زد رنگ من از کلاه تو

سادگی جهان رنگ جز تو چه آورد به عرض

هم به زبان ناز توست آینه عذر خواه تو

سعی پر شکستگی طرف عروج ناز اوست

بیدل از آرزوی دل درد سر نفس مده

دود چراغ کشته است شامه گداز آه تو