نهال گلشن اقبال پر معکوس می بالد

اگر مردی به غواصی زن و بیرون دریا رو

درین محفل به نومیدی چه لازم زندگی کردن

دو روزی هر چه پیش آید طرب کن یا ز دنیا رو

به رنگ شمع سر چندانکه افرازی ته پا رو

جنون حرص بی وضع قناعت بر نمی آید

تسلی دشمنی چون عمر مفلس در تمنا رو