به رنگ ماه نو در چشم می گردد نهان ابرو

به این انداز در اندیشه صید که می تازد

که عمری شد همان افکنده است ازکف عنان ابرو

اشارت محو حیرت کن که در بزم تماشایش

نه گلشن نرگسی دارد نه دریا موج می آرد

به عالم فتنه می کارد همان چشم و همان ابرو

چرا در خاک و خون ننشاندم دردی که من دارم