جهانی را تحیر بسمل ناز تو می بینم

ز بخت تیره من وسمه ای می خواهد آن ابرو

ز غفلت شکوه ها پرداختم اما نفهمیدم

که خوبان را تغافل گوش می باشد زبان ابرو

نمی دانم چه تیغ است اینکه دارد در میان ابرو

به یاد چین ابروی تو دریا را ز امواجش

شکستی می کشد بر دوش چندین کاروان ابرو