بر روی خود همان نفس خود دیده رو

در تنگنای خانه گردون هلال وار

خواهی سرت به سقف نیاید خمیده رو

ای صبح کاروان فنا سخت بیکس است

کیفیت گداز دل از می رساتر است

یک جرعه از قرابه ما هم چشیده رو

شاید ز ترک جهد به جایی توان رسید