شاید ز ترک جهد به جایی توان رسید

بر روی خود همان نفس خود دیده رو

کیفیت گداز دل از می رساتر است

یک جرعه از قرابه ما هم چشیده رو

گامی در این بساط به پای بریده رو

ما از در امید وصالت نمی رویم

گو دل به حسرت آب شو و خون ز دیده رو