هر سو روی به سجده اشک چکیده رو

زبن دشت خارها همه بر باد رفته اند

از خود چو سیل بر اثر آب دیده رو

عالم تمام معبد تسلیم بیخودی ست

تا سر بر آری از چمن مقصد جنون

بر جاده های چاک چو جیب دریده رو

در خرقه گدایی و درکسوت شهی