گامی ز خود برون چو دماغ رسیده رو

در خرقه گدایی و درکسوت شهی

سوزن صفت ز تار تعلق جریده رو

سیر بهار میکده نازت آرزوست

گلچینی بهار طرب بی تعلقی ست

چون گردباد دامن از این دشت چیده رو

بال امید بسمل این عرصه بسته نیست