دل ادبگه نازست دعوی هوس کم کن

بود غنچه ما را عالم دگر زانو

زین تلاش پا درگل کو ره وکجا منزل

همچو شمع پیمودیم شام تا سحر زانو

بایدت زدن چون موج پیش این گهر زانو

شوخی تمیز از ما وضع امن نپسندید

ورنه سلک این کهساربود سر به سر زانو