ورنه سلک این کهساربود سر به سر زانو

دل ادبگه نازست دعوی هوس کم کن

بایدت زدن چون موج پیش این گهر زانو

شوخی تمیز از ما وضع امن نپسندید

بسته ام کمر عمری ست بر حلاوت تسلیم

بند بند من دارد همچو نیشکر زانو

عذر طاقت است اینجا قدردان جمعیت