سر بر هوا نشاید تسلیم خوی زانو

از بسکه ضعف طاقت بوسید روی زانو

خط جبین غلط خورد آخر به موی زانو

آبم در ین ادبگاه از شرم غفلت شرم

کو معبد حضوری کز ما برد رعونت

صد حیف پیرگشتیم در جستجوی زانو

هر جلوه را درین بزم آیینه است منظور