می گدازد شمع و از خود می رود

می شود جوهر چو می سوزد نگاه

عشق را بر نقص استعداد من

گریه ابر است بر حال گیاه

کای به خود واماندگان این است راه

دم مزن بیدل اگر صاحبدلی

محرم آیینه راکفر است آه