آنکه در طاق خم آن زلف تاب انداخته

با دو عالم شوق بال بسملی آسوده ایم

عشق بر چندین تپش از ما نقاب انداخته

بر شکست شیشه دلهای ما رحمی نداشت

تاکجاها بایدم صید خموشی زیستن

در غبار سرمه چشمش دام خواب انداخته

نقشی از آیینه کیفیت ما گل نکرد