تاکجاها بایدم صید خموشی زیستن

عشق بر چندین تپش از ما نقاب انداخته

بر شکست شیشه دلهای ما رحمی نداشت

آنکه در طاق خم آن زلف تاب انداخته

در غبار سرمه چشمش دام خواب انداخته

نقشی از آیینه کیفیت ما گل نکرد

دفتر ما را خجالت در چه آب انداخته