موج گوهر بحرها را برکران انداخته

هرکسی اینجا به رنگی خاک برسرمی کند

آبروی فکر در جوی بیان انداخته

حیرت بی دست و پایان طلب امروز نیست

در بساطی کز هجوم بی دماغیهای ناز

یکصدا صد کوه در پای فغان انداخته

چون سحر خلقی جنون کرده ست و از خود می رو د