یکصدا صد کوه در پای فغان انداخته

حیرت بی دست و پایان طلب امروز نیست

موج گوهر بحرها را برکران انداخته

در بساطی کز هجوم بی دماغیهای ناز

چون سحر خلقی جنون کرده ست و از خود می رو د

بر نفس بار دو عالم کاروان انداخته

تا کری گیرد ره شور محیط گیرودار