بر نفس بار دو عالم کاروان انداخته

در بساطی کز هجوم بی دماغیهای ناز

یکصدا صد کوه در پای فغان انداخته

چون سحر خلقی جنون کرده ست و از خود می رو د

تا کری گیرد ره شور محیط گیرودار

قطره آبی حلقه در گوش شهان انداخته

تا نچیند ازگل و خار تعین انفعال