به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته

توبه ناز و ما درآتش ، تو به خواب وما نشسته

سرو برگ جرآت دل به ادب چرا نسوزد

که سپند هم به بزمت زتپش جدا نشسته