که سپند هم به بزمت زتپش جدا نشسته

به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته

توبه ناز و ما درآتش ، تو به خواب وما نشسته

سرو برگ جرآت دل به ادب چرا نسوزد

چه قیامت است یارب به جهان بی نیازی

که ز غیب تا شهادت همه جا گدا نشسته

چه نهان ، چه آ شکارا نبری خیال وحدت