چه قیامت است یارب به جهان بی نیازی

توبه ناز و ما درآتش ، تو به خواب وما نشسته

سرو برگ جرآت دل به ادب چرا نسوزد

که سپند هم به بزمت زتپش جدا نشسته

که ز غیب تا شهادت همه جا گدا نشسته

چه نهان ، چه آ شکارا نبری خیال وحدت

که زدیده تا دل اینجا همه ما سوا نشسته