چه نهان ، چه آ شکارا نبری خیال وحدت

که سپند هم به بزمت زتپش جدا نشسته

چه قیامت است یارب به جهان بی نیازی

که ز غیب تا شهادت همه جا گدا نشسته

که زدیده تا دل اینجا همه ما سوا نشسته

مرو ای نگه به گلشن که به روی هر گل آنجا

ز هجوم چشم شبنم عرق حیا نشسته