به چه دلخوشی نگریم ز چه خرمی نسوزم

دل بینوا ندانم به چه مدعا نشسته

ز هجوم رفتگانم سر و برگ عافیت کو

که صدای پا به گوشم چو هزار پا نشسته

که در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته

چو حباب عالمی را هوس کلاه داری ست

به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته