که در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته

ز هجوم رفتگانم سر و برگ عافیت کو

که صدای پا به گوشم چو هزار پا نشسته

به چه دلخوشی نگریم ز چه خرمی نسوزم

چو حباب عالمی را هوس کلاه داری ست

به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته

به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستان