به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستان

که در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته

چو حباب عالمی را هوس کلاه داری ست

به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته

که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته

ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردن

که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته