که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته

چو حباب عالمی را هوس کلاه داری ست

به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته

به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستان

ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردن

که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته

به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیم