به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیم

که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته

ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردن

که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته

به عروج آسمان هم مه نو دو تا نشسته

گل زخم ناوک او چقدر بهار دارد

که چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته