گل زخم ناوک او چقدر بهار دارد

که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته

به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیم

به عروج آسمان هم مه نو دو تا نشسته

که چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته

چو به کام نیست دنیا چه زنیم لاف ترکش

نتوان نشاند دامن به غبار نانشسته