چه جای خست مردم که گل هم درگلستانها

دل جمعم به رنگ خوشه یک لشکر برآورده

به طعن اهل دل معذور باید داشت زاهد را

چه سازد طبع انسانی که چرخش خر برآورده

به صد چاک جگر از کیسه مشتی زر برآورده

تغافل را ز امداد کسان برگ قناعت کن

مروت عمرها شد رخت ازین کشور برآورده