تغافل را ز امداد کسان برگ قناعت کن

چه سازد طبع انسانی که چرخش خر برآورده

چه جای خست مردم که گل هم درگلستانها

به صد چاک جگر از کیسه مشتی زر برآورده

مروت عمرها شد رخت ازین کشور برآورده

حباب پوچ هم بیدل تخیل ساغرست اینجا

سر بی مغز ما را صاحب افسر برآورده