به رنگ سایه ام من هم جهان پیمای خوابیده

ندیدم در غبار و دود این صحرای خوابیده

بجز خواباندن مژگان ره پیدای خوابیده

زمینگیر ی چه امکانست باشد مانع جهدم

اگر آسودگی می خواهی از طاقت تبرا کن

طریق عافیت در پیش دارد پای خوابیده

جهان بیخودی یکرنگ دارد جهل و دانش را