که جوشد از غبارم ناز مژگانهای خوابیده

عدم تعطیل جوش هستی مطلق نمی گردد

نفس چون نبض بیدار است د ر اعضای خوابیده

چنان در خود فرو رفتم به یاد چشم مخموری

ز غفلت چند خو اهی زندگی را منفعل کردن

که غیر از مرگ رو شن نیست جز سیمای خوابیده

دل آرام چون بر خاک زد بنیاد هستی را