زحرف و صوت مردم بوی تحقیقی نمی آید

نفس پامال شد زین صورت دیبای خوابیده

نماند از قامت خم گشته در ما رنگ امیدی

تنک کردیم برگ عیش ازین صحرای خوابیده

به هذیان کن قناعت از لب گویای خوابیده

ز شکر عجز بیدل تا قیامت برنمی آیم

به رنگ جاده منزل کرده ام در پای خوابیده